Michael Kiwanuka - Home Again [CD]

Λίγοι δίσκοι κάνουν τόσο άμεση εντύπωση όσο το Home Again, το ντεμπούτο άλμπουμ του Michael Kiwanuka. Βυθίζοντας τον ακροατή σε έναν ήχο που είναι ταυτόχρονα μοντέρνος και ταυτόχρονα τόσο οικείος όσο τα κλασικά, καταφέρνει να πετύχει την ισορροπία μεταξύ του να είναι σύγχρονο και κάπως εντελώς διαχρονικό. «Ήθελα απλώς να φτιάξω έναν δίσκο που, όταν τον βάλει κάποιος, να τον μεταφέρει σε ένα συγκεκριμένο μέρος», λέει ο 25χρονος βόρειο Λονδρέζος. «Ήθελα να έχει την πλούσια ενορχήστρωση και την αίσθηση παλαιότερων δίσκων, να είναι ζεστός και γαλήνιος και να βάζει τον ακροατή σε αυτόν τον μικρό κόσμο, που είναι πλούσιος σε δονήσεις, ήχους και χρώματα». Για τον Kiwanuka, βασικές μουσικές πινελιές περιλαμβάνουν τους Marvin Gaye, Otis Redding, Bob Dylan, Paul Simon, Shuggie Otis, το First Take της Roberta Flack, το Live At Carnegie Hall του Bill Withers και το Voodoo του D’Angelo, ένα ορόσημο της σύγχρονης σόουλ. Αναφέροντας συγκεκριμένα το τελευταίο άλμπουμ ως Έκθεμα Α, αντικρούοντας τους ισχυρισμούς ότι τα ακουστικά του γούστα έχουν τις ρίζες τους αποκλειστικά στη δεκαετία του 1970, ο Kiwanuka απορρίπτει ήρεμα οποιεσδήποτε «ρετρό» κατηγορίες που μπορεί να εκτοξευθούν στη μουσική του. «Η αλήθεια είναι ότι δεν υπήρχε καμία πρόθεση πίσω από κανένα από αυτά», δηλώνει. «Δεν υπήρχε καμία πρόθεση η φωνή μου να ακούγεται παλιά. Τα τραγούδια βγαίνουν όπως βγαίνουν επειδή μου αρέσει ο ήχος τέτοιων πραγμάτων. Δεν άρχισα να γράφω τραγούδια για να κλείσω ένα δισκογραφικό συμβόλαιο. Έγραψα τραγούδια για να εκφραστώ και κατέληξαν να ακούγονται παλιά». Επιπλέον, δεδομένου ότι γεννήθηκε το 1986, στα ευαίσθητα νεανικά αυτιά του Kiwanuka, ακόμη και η μουσική του παρελθόντος ήταν φρέσκια για αυτόν. «Για μένα, αυτοί οι δίσκοι ακουγόντουσαν καινούργιοι», λέει. «Μεγαλώνοντας, δεν είχα δίσκους στο σπίτι. Δεν ήξερα καν κανένα άλμπουμ των Beatles. Για μένα, ήταν εντελώς ολοκαίνουργια μουσική, παρόλο που ηχογραφήθηκε πριν από δεκαετίες». Γεννημένος στο Μάσγουελ Χιλ από γονείς μετανάστες από την Ουγκάντα, ο Μάικλ Κιουανούκα μεγάλωσε σε ένα σπίτι όπου η μουσική ήταν σε μεγάλο βαθμό απούσα, με την πρώτη του επαφή με τη ροκ (Nirvana, Radiohead) να έρχεται την ίδια εποχή που άρχισε να κάνει παρέα με τα παιδιά του skater στο βόρειο προάστιο του Λονδίνου κατά τη διάρκεια των πρώτων εφηβικών του χρόνων. Αργότερα, όταν βρήκε ένα άλμπουμ συλλογής soul που δόθηκε σε ένα μουσικό περιοδικό, μαγεύτηκε από τον ήχο των συζητήσεων του Ότις Ρέντινγκ στο στούντιο με τον ηχολήπτη του, ενώ ηχογραφούσε μια έκδοση του (Sittin’ On) The Dock Of The Bay. Από εκείνο το σημείο και μετά, αποφάσισε να δημιουργήσει μουσική που ακουγόταν ωμή και αυθεντική. Ως κιθαρίστας, ωστόσο, η ηχογράφηση που κατάφερε να βρει ο Κιουανούκα στα πρώτα χρόνια της καριέρας του ως μουσικός ήταν εξ ολοκλήρου στο αστικό είδος, κυρίως με τους Bashy και Chipmunk. Ενώ λέει ότι έμαθε πολλά από αυτές τις εμπειρίες, τον δίδαξαν κυρίως ότι τα μουσικά του πάθη βρίσκονταν αλλού. «Το μυαλό μου ήταν σε άλλη μουσική», παραδέχεται, «οπότε αυτό ήταν απλώς ένα μέσο για να φτάσω εκεί. Με ανάγκασε να προσπαθήσω να γράψω τα δικά μου τραγούδια επειδή δεν ένιωθα αυτά τα άλλα πράγματα στην καρδιά μου». Αν και ασχολήθηκε βαθιά με τη σόουλ και την τζαζ, βρήκε πραγματική έμπνευση στη διασταύρωση των δύο στυλ με τη φολκ στη μουσική του Μπιλ Γουίδερς. «Ο Μπιλ Γουίδερς ήταν πολύ ριζωμένος και γήινος», επισημαίνει, «αλλά ο κόσμος τον χαρακτήριζε ως τραγουδιστή της σόουλ. Για μένα, ήταν ένας καλλιτέχνης της φολκ. Αυτό με ενθάρρυνε να συνεχίσω, γιατί δεν ήξερα πού θα ταίριαζα ως μαύρος με ακουστική κιθάρα». Ξεκινώντας να εμφανίζεται στην ακουστική μουσική γύρω από το Λονδίνο, ο Κιουανούκα γρήγορα προσέλκυσε το ενδιαφέρον και έκανε γνωριμίες, κυρίως με τον τωρινό του μάνατζερ, ο οποίος με τη σειρά του τράβηξε την προσοχή της Communion Records, της δισκογραφικής εταιρείας που το 2011 κυκλοφόρησε τα δύο πρώτα αναγνωρισμένα EP του τραγουδιστή, Tell Me A Tale και I’m Getting Ready. Και τα δύο αυτά EP – όπως και το Home Again – δημιουργήθηκαν από τον Paul Butler (The Bees) στο υπόγειο στούντιο του σπιτιού του στο Ventnor στη Νήσο Wight, γεμάτο με vintage εξοπλισμό. Μαζί, το ζευγάρι έπαιξε σχεδόν κάθε όργανο που ακούστηκε στο άλμπουμ, με τις αξιοσημείωτα προσωπικές, λεπτομερείς παραγωγές του Butler – διακοσμημένες με τα πάντα, από φλάουτο μέχρι χάλκινα πνευστά, σιτάρ και μελωδικά έγχορδα – να ταιριάζουν απόλυτα με τα οράματα του Kiwanuka για τα τραγούδια του. «Ο τρόπος που φτιάξαμε το δίσκο ήταν πολύ μοντέρνος», επισημαίνει ο τραγουδιστής. «Υπήρξε πολλή επεξεργασία. Το χειραγωγήσαμε για να πετύχουμε ακριβώς αυτό που θέλαμε». Από τα πρώτα βήματα του συναρπαστικού Tell Me A Tale, είναι αμέσως σαφές ότι το Home Again είναι ένα πολύ ιδιαίτερο άλμπουμ. Ενώ τα πιο αισιόδοξα χαρακτηριστικά του ενσωματώνονται στο ύφος του Prince Buster, που θυμίζει ερωτευμένο αλλά ακαταμάχητα πιασάρικο Bones, και στο κυλιόμενο soul groove του I’ll Get Along, αλλού αποδεικνύεται ότι είναι ένας δίσκος πραγματικά λιτής ομορφιάς. Στο I Won’t Lie,